Estándares, Propuestas, Sin categoría

144- Reductivo*

Oscar Arenas, redactor creativo, busco trabajo en agencia de publicidad con cartas diarias. Reescribirlas siempre distinto, el motivo. 365 versiones, el objetivo.

Licenciado en 2012, terminando un máster, un año en agencia multinacional, ganas de experimentar, motivación. Nada importa sin book. Sin entrevista no hay oportunidad. Un reto: reescribir esta carta según propuesta de estilo.

*Es decir, quitando todo lo que pueda quitarse como recursos estético.

Una propuesta de Bárbara Nicolau

Standard
Formales, Propuestas, Sin categoría

143- Discurso de agradecimiento

Gracias a Yasmina Lancina, a Álex Carrasco y a Marta Pérez, que en calidad de miembros del jurado de este prestigioso certamen han reconocido la labor literaria de un tal Oscar Arenas Larios. La verdad es que yo mismo me considero en cierto modo un desconocido en el mundo de las letras, por lo que este premio me puede ayudar a lograr la difusión que todo autor desea. Todo eso sin olvidar lo que no se cansan de recomendarme Monse Sánchez y Bibiana Garín: que encuentre un trabajo de verdad, que esto de escribir porque sí no da de comer.

(pausa para las risas del público)

Nunca olvidaré que, pese a haber tenido tan profesores cómo Álex Bretón, Andrea Lasauca o Marta Sanagustín a lo largo de mi formación; en realidad lo que me formó como escritor fueron mis meses de experiencia laboral junto a profesionales de la talla de Marta Rey o Chi-shin Hou. Sin embargo, al final lo que nos mueve son las emociones, la motivación que nos transmite la gente que nos inspira. Yo no estaría hoy aquí sin el ejemplo de Jaime Díez o Sergio de Mesones, entre muchos otros. Este premio también es suyo.

(levantar la estatuilla, cerrar los ojos, pausa dramática)

Finalmente, gracias a la organización, a Cristina Vila y a Laia Gener, por la oportunidad que significa presentarse a estos premios para las carreras de muchos escritores. Y… finalmente a Risto Mejide por sus propuestas y sus críticas. Siempre soy yo el que escribe, pero tengo la sensación que esto de que este oficio se parece más de lo que creía a un deporte de equipo. Gracias, de verdad.

(aplausos)

*Una propuesta de Yasmina Lancina y Toni Tugores. Mi mail de presentación en mi nuevo trabajo prometía que los nombres de todos los que respondieran dándome la bienvenida aparecerían en una carta de agradecimiento.

Standard
Estándares, Propuestas, Sin categoría

142- Nota de suicidio

Si tenías algo que decirme, lo siento: he trasladado el botiquín mis intestinos. Sería muy irónico que justo ahora que me he dado un festín de 142 pastillas tú quisieras darme trabajo. Yo nunca lo sabré pero seguro que tú aprenderás a no demorar los procesos de selección.

Pretendía estar escribiendo cartas para pedir trabajo durante un año y lo que más siento es no haberlo cumplido. Me he rendido. Aunque mi motivación era muy alta, se ha ido diluyendo en la espera. Una espera en la que no había oportunidades ni seguridades, solo respuestas vagas. Si hay una cosa que detesto más que esperar es esperar en vano. No soporto que me planten. Así que si de repente «mi perfil encaja» ahora te planto yo. No voy. Pierdo la apuesta.

Aunque he muerto sin trabajar como redactor creativo, me alegra decir que he muerto como siendo un redactor creativo. Que me he trabajado esta nota y todas mis cartas para pedir trabajo. Con todo mi orgullo, en mi esquela podrá poner «Oscar Arenas Larios, redactor creativo». No será mentira. O al menos no lo será como muchas de las vuestras. Que ya te llamaremos. Que no tenemos vacantes. Que no das el perfil. Que eres demasiado joven. Era tan joven que mi espera parecía más que justificada.

Como atestigua todo este estropicio, prefiero ser yo el que decide sobre mi futuro y no que sea un director creativo o un técnico de recursos humanos. Realmente me sabe mal porque sé que mi proyecto para buscar trabajo no es lo único que se queda a medias. Dejo tantas cosas a medias que tengo la sensación de no haber estado nunca completo, de haber vivido de verdad a medias: sin un trabajo que completara mis estudios y sin un trabajo en el que usar mi experiencia.

Tengo mi book conmigo. Realmente me gustan las cosas que he hecho. Y ahora que no podré añadirle más cosas ni recibir propuestas de estilo. Creo que puede ayudar a explicar cómo he trabajado y cómo podría haberlo hecho si el mundo no me hubiera dejado de lado.

Eso es todo amigos.

Una propuesta de Sonia del Olmo

Standard
Coloquiales, Propuestas, Sin categoría

141- Pozí*

Buena noshe. ¡EEEEEEEEEEEY!

¿Manuela tás borracha hija? Soy Oscar Arenas, el pozí. Es España y afuera de España. ¿Ama Rosa va a escribir? ¡Pozí, ponó! Me quedao en paro, po yo prefiero quedar pa un porro. Ay Omá voy a pedir trabajo por tos mi muertos y mis huevos. ¿Tú tienes los huevos gordos o finos?

¿Se ha enterao? A usted y a todo el mundo: he estudiadio lo mío y he trabajao lo de mis muertos. ¿Ere capa’ de contratarme o no? ¿La tiene corta o larga? ¡Amparo!

¿Qué quieres? ¿Te he aufendido? Bueno, po fúmate un porro, a ver qué se t’ocurre y a ver cómo escribo esto… EEEEEEEEEEEY.

Un plaher conoserte y en hablar contigo.

*Manolito Reyes «El Pozí» fue un pionero del friquismo televisvo en España desde el programa Crónicas Marcianas. Su historia es un claro ejemplo de la nula humanidad del star-system español.

Una propuesta de Dimitri Paulov

 

Standard
Gremiales, Propuestas, Sin categoría, Trabas

139- Tweet*

Durante este año reescribiré cada día la misma carta de forma distinta para ser redactor en tu agencia. ¿Crees que otro copy haría algo así?

*Un tweet no puede exceder de los 140 caracteres… Aunque esta carta tiene exactamente 140, es la 139, no sea que vayamos a pasarnos ;-).

Una propuesta de Bàrbara Nicolau

Standard
Coloquiales, Propuestas, Sin categoría

138- Todo era mentira*

Todo era mentira. Desde mi identidad a mis objetivos… No importa quién soy, si soy Oscar Arenas o si soy redactor creativo. Su vida es una excusa para hacer lo único que es cierto en esta historia: pedir trabajo cada día de una forma distinta durante un año. Si Oscar se ha licenciado, está estudiando un máster, ha trabajado o trabaja… Me da exactamente igual.

Oscar era un pretexto, un testaferro para arrebatar el récord de ejercicios de estilo a Joan-Lluís Lluís. Quedaría muy feo haber publicado el proyecto con esa intención descarada. Y si además tenemos en cuenta que un día Joan-Lluís me robó el bocadillo cuando éramos pequeños, podría haberse entendido que era mi rencor quién escribía. Así que inventé una historia plausible, la de Oscar, un joven parado más y en un sector en el que también hay muchos profesionales sin trabajo. Facilón, lo sé. Yo solo quería el récord y ya está. Me da igual el trabajo. Yo ya tengo uno.

No tengo nada más que añadir. Si creé un book, son todo piezas falsas para simular una determinada carrera en una determinada agencia. Punto. No quiero hacer entrevistas porque ya estoy bien como estoy. De verdad. Y dejad de asediarme con las propuestas. Ya tengo el récord es lo que quería y no las necesito.

Venga, ya lo he dicho.

*Todo sale de la premisa de… ¿y si todo lo que he dicho hasta el momento fuera mentira? No me he podido resistir a decir que todo esto era una farsa… justo el día en que empiezo a trabajar gracias a estas cartas.

Una propuesta de David Del Blanco

Standard
Coloquiales, Propuestas, Sin categoría

135- Padre

Mi hijo se llama Oscar y normalmente es el que escribe esto, pero hoy no ha podido. Está un poco cansado… Y oye, yo entiendo su situación. Aunque es joven, ha estudiado mucho y sin perder ni un año, ya nos encargamos su madre y yo de ello. Empezó la carrera de publicidad y aunque parecía que no era lo que más le gustaba, se la sacó en 4 años y logrando entrar por nota en unas prácticas en una empresa importante.

Después de pasarse un año y cuatro meses como redactor en esa agencia, ya no le ofrecieron más posibilidades de continuar. ¡Ellos se lo pierden! Yo siempre he dicho que tiene que hacer lo que más le gusta y que no importa lo que le digan los demás. Creo que se lo tomó al pie de la letra. Y como siempre ha sido muy aficionado a leer y a escribir, para pedir trabajo, el tío va y se pone a escribir su carta de presentación de formas distintas… una cada día y durante todo un año. Tengo que admitir que yo soy un poco cabezota, pero esto me suena más bien a locura. No sé de dónde lo ha sacado, pero seguro que dará sus frutos porque está demostrando todo lo que sabe, y sobretodo, le sirve de entrenamiento para no oxidarse. Y si le queda un libro tan divertido como ese de Joan-Lluís Lluís que me dejó una vez, pues mejor que mejor.

Me duele bastante lo que le ha sucedido. Yo insisto en que alguien con sus estudios en un país normal con una economía normal ya tendría trabajo. Que una locura así solo pasa aquí. Que está muy bien, el proyecto de las cartas es muy divertido por sí mismo y yo le animo siempre, pero no veo por qué tiene que hacer tantos esfuerzos por algo que ya debería tener… Ya lleva 135 cartas, es decir 135 días, que no es moco de pavo. ¡Eso son 4 meses buscando trabajo tratando de destacar! A veces pienso que si se hubiera tomado un año sabático o se hubiera ido de Erasmus habría terminado la carrera más tarde y habría cogido el mercado laboral en otro momento. Pero ojeando el periódico y viendo como siguen las cosas, me convenzo que eso habría sido ir de Guatemala a Guatepeor.

Bueno, que me voy por las ramas: tú entrevístale, no le digas que yo he escrito esto y ya verás lo que es capaz de hacer. Que te enseñe las campañas que ha hecho, que más de una se puede ver por ahí… Y deja que te sorprenda, dile cómo podría escribirte una de sus cartas y seguro que te diviertes un rato.

Una propuesta de Jorge Meneclier, director creativo de OgilvyOne Barcelona

Standard
De Raymond Queneau, En clave, Propuestas, Sin categoría

134- Jeferifigofonzafa*

Hofolafa,

Mefe llafamofo Oscafar Afarefenafas Lafariofos y sofoy refedafactofor creafatifivofo. Efestofoy bufuscafandofo trafabafajofo efen ufunafa afagegenciafa de pufublificifidadad yfy pafarafa efellofo hefe efescrifitofo efestafa cafartafa defe prefesefentafaciofón. Yfy sefeguifirefé efescrifibieféndofolafa defe foformafa difistifintafa cafadafa díafa hafastafa llefegafar afa lafas 365 pafarafa pofonefer afa pruefebafa mifi hafabifilifidafad defe afadafaptafar tefextofos afa difistifintofos efestifilofos.

Sofobrefe mifí tefe puefedofo defecifir quefe mefe lifucefenciefé efen pufublificifidafad efen 2012, quefe efestofoy tefermifinafandofo ufun mafástefer y quefe tefengofo mafás defe ufun afañofo defe efexpeferiefénciafia efen ufunafa afagefenciafa mufultifinafaciofonafal. Puefedefe quefe creafas quefe sofoy defemafasiafado jofovefen peferofo prefecifisafamefentefe pofor efesofo mifis gafanafas defe efexpeferifimefentafar yfy mifi mofotifivafacifión puefuedefen cofompefensafar peferfefectafamefentefe lafa fafaltafa defe efexpeferiefenciafa quefe mufuchofos mefe afachafacafan.

Sifi mefe efentrefevifistafas pofodefemofos cofomefentafar lafas cafampafañafas quefe yafa hefe hefechofo. Sifin efembafargofo, afal fifinafal lofo quefe ifimpofortafa efes sifi seferefé cafapafaz defe hafacefer lafas quefe tufú mefe pifidafas. ¿Pofor quefé nofo mefe profopofonefes ufun efestifilofo efen efel qufee refedafactafar efestafa mifismafa cafartafa mafañafanafa?

Grafaciafas pofor tufu tiefempofo.

*Jerigonza para los amigos, una de las muchas formas de hablar en clave que existe en Latinoamérica. Esta en concreto consiste en poner después de cada sílaba, una f y la vocal anterior. Yo he optado por poner siempre la última vocal después de la f independientemente de si estamos ante un hiato o un diftongo para mejorar la comprensión y minimizar las cacofonías. Es una forma de hablar preservando nuestra intimidad delante de alguien que no comprenda nuestra jerigonza (por ejemplo, la NSA) logrando sonidos curiosos, divertidos… e incomprensibles.

Una propuesta de Adriana Hidalgo (aka Afafriafanafa Hifidafalgofo)

Standard
Coloquiales, Propuestas, Sin categoría

133- Regañina de un padre a su hija

¡Carolina Arenas! Haz el favor de venir ahora mismo.

¿Que por qué? ¡Pues porque soy tu padre! Y porque tu madre y yo queremos hablar contigo, simplemente. Venga. Ya sabes de qué va esto, ¿no? Quiero que me lo digas tú.

Bueno, pues voy a refrescarte la memoria: ya van dos días en los que has pasado olímpicamente de tus ejercicios de lengua y literatura. Esta inconstancia no puede ser. Mucho antes de que nacieras escribí una carta cada día durante un año solo para conseguir trabajo. Y si ni aún así mi castellano fue perfecto, ¿cómo esperas tú sacar las notas que necesitas a este ritmo?

Ponte a ello o nos las tendremos: voy a recordarte esto cada día del curso mientras no hagas tu trabajo. A cabezón no me gana nadie, ni tú, aunque te parezcas a mí. No eres mala en los estudios, Carolina, pero es que tampoco eres buena porque tú no quieres.

Cuando salí de la universidad, en 2012, era muy complicado encontrar un trabajo. Si tú hubieras vivido aquello entenderías el esfuerzo del que te hablo, hija. Ni con un año de experiencia y dos postgrados me querían. Tú aún eres joven y ahora tienes posibilidades de ser lo que quieras ser… si cuidas tus hábitos, por eso me repatea que te dejes las cosas por hacer y encima te lo tomes así.

¿Hay alguna razón por la no has hecho tus ejercicios? Si realmente la hay, cuéntanosla y hablamos de ello, pero ten en cuenta que lo que importa es que te esfuerces a diario y hagas lo que te piden tus profesores… y tu madre o yo, claro. No me hagas pensar en regañarte de nuevo mañana, por favor, que esto me gusta tan poco como a ti. Ala, Carolina, ponte a ello, ya me has oído.

Una propuesta de Jime Delgado

Standard
Gremiales, Propuestas, Sin categoría, Trabas

131- Esloganes*

Hola soy Edu, feliz navidad, bienvenido a la república independiente de tu casa.

Soy un ciudadano de un lugar llamado mundo que, para estar a gusto con la vida, busca trabajo como redactor creativo. No es lo que tengo, es lo que soy y yo soy Oscar Arenas. What else?

Estoy en paro porque ya sabes, la vida es móvil y móvil es Vodafone. Pero para buscar un nuevo empleo, just do it, yo me lo guiso, yo me lo como: escribo, vendiéndome a mi mismo porque yo lo valgo. Eso sí, mi proyecto dura… y dura… y dura porque escribiré una versión distinta de la misma carta durante un año, también durante la primavera del Corte Inglés. ¡Impossible is nothing!

Sobre mí te puedo decir que me licencié en Connecting people en 2012 (compruébalo: ¡el algodón no engaña!), que estoy terminando un máster y que tengo más de un año de experiencia en una agencia multinacional. Puede que creas que soy demasiado joven pero mi habilidad es para siempre y mi juventud… no. Creo fervientemente que un empleo estable no es un placer adulto y que me merezco uno, así que ¡busque, compare y si encuentra algo mejor, cómprelo! Porque redactores como yo… ¿a que no puedes fichar solo uno?

Tómate un respiro, tómate un Kit-Kat para ver mi book y ¿hablamos? Sin embargo, yo no soy tonto y sé que lo que importa es ser capaz de seguir tus instrucciones porque aquí tú eres el King. ¿Por qué no me propones un estilo en el que reescribir esta carta? Lo escribo todo, todo y todo.

Pero recuerda: si te parezco un pesado y me quieres echar de aquí… ¡Cillit Bang y la precariedad se va un bang!

Se que con el actual panorama las posibilidades de que me contraten son muy bajas así que recuerda que hay cosas que el dinero no puede comprar, para todo lo demás, MasterCard.

*Y otras frases publicitarias que se han quedado para siempre en nuestra cabeza.

Una propuesta de Lucía Climent, directora creativa en OgilvyOne.

Standard